Περιμέναμε καιρό για αυτή τη στιγμή και όπως φαίνεται η αναμονή άξιζε κάθε δευτερόλεπτο. Όταν πατάς το play στο πρώτο επεισόδιο, αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως κάτι έχει αλλάξει δραματικά. Η αίσθηση της νοσταλγικής περιπέτειας με τα ποδήλατα έχει δώσει τη θέση της σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό, μεγαλειώδες και τεχνικά άρτιο. Το Netflix φαίνεται πως έδωσε λευκή επιταγή στους δημιουργούς και το αποτέλεσμα είναι ένα οπτικό αριστούργημα που κάνει πολλές ταινίες του Hollywood να μοιάζουν φτωχές μπροστά του.
Οι κριτικοί παγκοσμίως υποκλίνονται στην τεχνική αναβάθμιση της σειράς Stranger Things. Δεν μιλάμε πλέον για απλά τηλεοπτικά επεισόδια αλλά για μικρές ταινίες blockbuster που διαδέχονται η μία την άλλη. Η κλίμακα της παραγωγής έχει ξεφύγει από τα στενά όρια της μικρής οθόνης και απαιτεί κυριολεκτικά τον καλύτερο εξοπλισμό home cinema για να αποδοθεί σωστά.
Το Upside Down όπως δεν το έχουμε ξαναδεί
Αυτό που πραγματικά κλέβει την παράσταση είναι η απεικόνιση του Upside Down. Αν στις προηγούμενες σεζόν ήταν απλώς ένα σκοτεινό και ομιχλώδες μέρος, τώρα έχει αποκτήσει μια τρομακτική ζωντάνια. Τα οπτικά εφέ έχουν τέτοια λεπτομέρεια που μπορείς σχεδόν να νιώσεις την υφή της σήψης και την απειλή που πλανιέται στον αέρα. Η αλληλεπίδραση του φανταστικού κόσμου με την πραγματικότητα του Hawkins γίνεται με έναν τρόπο τόσο ρεαλιστικό που προκαλεί δέος.
Οι τεχνικοί των CGI έχουν κάνει θαύματα
- Οι φωτισμοί δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που σε πλακώνει στο καναπέ
- Τα πλάσματα κινούνται με ανατριχιαστική φυσικότητα και βάρος
- Οι καταστροφές στο περιβάλλον έχουν ψηφιακή υπογραφή υπερπαραγωγής
Για το ελληνικό κοινό που έχει αγκαλιάσει τη σειρά από την πρώτη μέρα, η εμπειρία αυτή είναι πρωτόγνωρη. Συνηθισμένοι σε πιο μετρημένες παραγωγές, βλέπουμε τώρα στην οθόνη μας εικόνες που θα περιμέναμε μόνο σε αίθουσα IMAX. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως το streaming στην Ελλάδα έχει ωριμάσει και οι απαιτήσεις μας ως θεατές έχουν ανέβει επίπεδο. Δεν αρκεί πια μια καλή ιστορία, θέλουμε και την εικόνα που θα μας ταξιδέψει.
Σκηνοθεσία μαχών που κόβει την ανάσα
Πέρα από τα ψηφιακά εφέ, η σκηνοθεσία στις σκηνές δράσης είναι σεμινάριο ρυθμού και έντασης. Οι Duffer Brothers δεν στήνουν απλώς καβγάδες τεράτων με παιδιά. Χορογραφούν πολέμους. Η κάμερα κινείται με μια δυναμική που θυμίζει πολεμικό έπος, ακολουθώντας τους ήρωες μέσα από συντρίμμια και εκρήξεις χωρίς να χάνεται η αίσθηση του χώρου.
Η αλλαγή αυτή στη σκηνοθετική προσέγγιση δείχνει και την ωρίμανση των χαρακτήρων. Η βία είναι πιο ωμή, οι συνέπειες πιο ορατές και το διακύβευμα τεράστιο. Το οπτικό κομμάτι υπηρετεί απόλυτα το συναίσθημα. Όταν βλέπεις την Eleven να στέκεται απέναντι στο απόλυτο κακό, το κάδρο, τα χρώματα και η μουσική συνθέτουν έναν πίνακα που θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη μας.
Αυτό το θέαμα είναι η απόδειξη πως τα όρια μεταξύ κινηματογράφου και τηλεόρασης έχουν πλέον καταργηθεί οριστικά. Η σειρά αυτή δεν ήρθε απλώς για να κλείσει μια ιστορία, αλλά για να μας δείξει πώς θα μοιάζει η ψυχαγωγία του μέλλοντος. Είναι μια εμπειρία που πρέπει να βιωθεί δυνατά και σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οθόνη.
