Είναι παράξενο το συναίσθημα όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους σε κάτι που σε συντρόφευσε για χρόνια. Το φινάλε του Stranger Things δεν ήταν απλώς η λήξη μιας σειράς, αλλά το τέλος μιας εποχής για την ποπ κουλτούρα και για εμάς τους θεατές που μεγαλώσαμε ή ξαναγίναμε παιδιά μέσα από αυτό. Οι αδερφοί Duffer κατάφεραν να παραδώσουν ένα επεισόδιο που ισορροπεί ανάμεσα στην απόλυτη καταστροφή και την ελπίδα, θυμίζοντάς μας πως στο τέλος της ημέρας, όλα είναι θέμα επιλογής και πίστης. Στην Ελλάδα, όπου η νοσταλγία για τα 80s είναι έντονη, αυτό το κλείσιμο θα συζητηθεί όσο λίγα, καθώς αγγίζει τη φλέβα της ενηλικίωσης και της απώλειας.
Η τελική μάχη με τον Vecna και τον Mind Flayer ήταν ακριβώς όσο μεγαλοπρεπής έπρεπε, θυμίζοντας έντονα το κλείσιμο μιας μεγάλης καμπάνιας Dungeons & Dragons. Κάθε χαρακτήρας είχε τον ρόλο του, κάθε ικανότητα χρησιμοποιήθηκε, αποδεικνύοντας πως η δύναμη αυτής της παρέας ήταν πάντα η ενότητα. Ωστόσο, η πραγματική ανατριχίλα δεν ήρθε από τα ειδικά εφέ, αλλά από τη στιγμή που η Winona Ryder, ως Joyce, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα. Η ατάκα της προς τον κακό που βασάνισε την οικογένειά της ήταν η λύτρωση που περιμέναμε από την πρώτη σεζόν, μια έκρηξη θυμού και προστασίας που μόνο μια μάνα μπορεί να νιώσει.
Το μυστήριο της Eleven και η δύναμη της ιστορίας
Το πιο συζητημένο σημείο του φινάλε είναι αναμφίβολα η τύχη της Eleven. Οι δημιουργοί έπαιξαν ένα σκληρό παιχνίδι με τα συναισθήματά μας, δείχνοντάς μας αρχικά μια θυσία που φάνταζε αναπόφευκτη. Η εικόνα της να χάνεται μαζί με το Upside Down ήταν γροθιά στο στομάχι. Όμως, η αφήγηση του Mike μήνες αργότερα έρχεται να ανατρέψει τα πάντα, ή τουλάχιστον να μας δώσει την επιλογή να το κάνουμε εμείς. Η θεωρία ότι η Eleven δραπέτευσε με τη βοήθεια μιας ψευδαίσθησης και ζει κάπου ελεύθερη, είναι κάτι παραπάνω από μια απλή εικασία. Είναι η ανάγκη των ηρώων, και η δική μας, να πιστέψουμε στο καλό σενάριο.
Αυτή η ασάφεια είναι ίσως το πιο έξυπνο και συνάμα εκνευριστικό στοιχείο του τέλους. Δεν μας δόθηκε η εύκολη λύση στο πιάτο. Αντίθετα, μας ζητήθηκε να επιλέξουμε τι θέλουμε να πιστέψουμε, ακριβώς όπως έκαναν και οι φίλοι της γύρω από το τραπέζι του παιχνιδιού. Είναι μια ποιητική προσέγγιση που λέει πως οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ όσο υπάρχει κάποιος να πει την ιστορία τους. Για τον Έλληνα θεατή που αγαπά το δράμα αλλά λαχταρά το happy end, αυτή η “ανοιχτή” πόρτα είναι ίσως το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να μας κάνουν.
Η ζωή συνεχίζεται στο Hawkins
Πέρα από τη μάχη και το υπερφυσικό, το φινάλε φρόντισε να κλείσει τις πληγές των χαρακτήρων με έναν γλυκό και ανθρώπινο τρόπο. Ο Hopper και η Joyce βρίσκουν επιτέλους την ηρεμία που τους αξίζει, ενώ η νέα γενιά ετοιμάζεται να πάρει τη σκυτάλη. Η σκηνή όπου η παρέα αφήνει πίσω το υπόγειο και τα παιχνίδια για να προχωρήσει στην ενήλικη ζωή, ενώ η μικρή αδερφή του Mike κατεβαίνει για να ξεκινήσει τη δική της περιπέτεια, είναι ο ορισμός του κύκλου της ζωής. Το Stranger Things ξεκίνησε ως ένα γράμμα αγάπης στα παιδικά μας χρόνια και τελείωσε δείχνοντάς μας πώς να τα αποχαιρετήσουμε.
Η επιλογή του τραγουδιού “Heroes” του David Bowie για τους τίτλους τέλους δεν ήταν τυχαία. Ήταν μια υπενθύμιση πως όλοι αυτοί οι χαρακτήρες, με τα ελαττώματα και τις φοβίες τους, κατάφεραν να γίνουν ήρωες έστω και για μία μέρα. Το Hawkins σώθηκε, οι πληγές ίσως δεν κλείσουν ποτέ τελείως, αλλά η ζωή προχωράει. Και κάπου εκεί έξω, ίσως σε ένα βουνό ή σε μια μικρή πόλη, θέλουμε να πιστεύουμε πως ένα κορίτσι με υπερφυσικές δυνάμεις χαμογελάει για πρώτη φορά ελεύθερο.
Η Χριστίνα Κατσαρού είναι δημοσιογράφος με πολυετή εμπειρία στο κοινωνικό ρεπορτάζ και την αρθρογραφία. Με σπουδές στη δημοσιογραφία και πάθος για την ανάδειξη της ανθρώπινης πλευράς των γεγονότων, έχει εστιάσει την καριέρα της στην καταγραφή εμπειριών που συχνά μένουν στο περιθώριο.
Στο Newsblog.gr, η Χριστίνα αναλαμβάνει την επιμέλεια της ενότητας «Ιστορίες Ζωής», δίνοντας φωνή σε ανθρώπους που εμπνέουν με τη δύναμη, την ανθεκτικότητα και τα βιώματά τους. Πιστεύει ακράδαντα ότι πίσω από κάθε πρόσωπο κρύβεται μια μοναδική αφήγηση που αξίζει να ακουστεί, και στόχος της είναι να μεταφέρει αυτές τις ιστορίες με σεβασμό, ενσυναίσθηση και δημοσιογραφική δεοντολογία.
