«Δεν θα μπορούσε να βρει πιο «επιτυχημένο» τρόπο, για να γιορτάσει την επέτειο της ίδρυσης του ΠαΣοΚ, ο πρωθυπουργός, από την χθεσινή δήλωσή του, με την οποία βάφτισε τους φόρους … αλληλεγγύη! Πριν από 36 χρόνια, οι «μη προνομιούχοι» αποτέλεσαν το ιδανικό πελατειακό ακροατήριο του Ανδρέα Παπανδρέου. Σκόπιμα, ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ ουδέποτε εξήγησε ποιοι ακριβώς είναι οι μη προνομιούχοι, έτσι ώστε κάθε «πικραμένος», «δυσαρεστημένος» και «πονεμένος», από τον χαρτοπαίχτη που δεν είχε τύχη στο καζίνο, μέχρι τον εργάτη που δεν έβρισκε δουλειά και από τον αδιάβαστο φοιτητή που δεν είχε πότε του πατήσει στο πανεπιστήμιο, μέχρι τον απογοητευμένο ιντριγκαδόρο της αριστεράς, να θεωρεί ότι μπορεί να βρει τη γη της επαγγελίας κάτω από τον πράσινο ήλιο…

Σήμερα, ο εκσυγχρονιστής διάδοχος του ιδρυτή του κινήματος, μιμούμενος την λεξιμαγεία του πατέρα του, σπεύδει να ονομάσει αλληλεγγύη τη νέα φοροεισπρακτική επιδρομή της κυβέρνησής του, ελπίζοντας προφανώς ότι, η ανάμνηση της 3ης Σεπτέμβρη μπορεί να ανακαλέσει, στις μνήμες των μη προνομιούχων, τις ένδοξες ημέρες της «αλλαγής».

Υπάρχει, όμως, μια μικρή «διαφορά»: Από το 1974 μέχρι σήμερα, τα «δωράκια» των 500 εκατομμυρίων, το κατά Γιαννόπουλο «κωλόσπιτο» του Ανδρέα, τα ακίνητα του Τσοχατζόπουλου και οι «απλοχεριές» Τσουκάτου και Μαντέλη, έδειξαν στους μη προνομιούχους τον δρόμο, με τον οποίο κάποιος μπορεί, άκοπα και εύκολα, να γίνει προνομιούχος.

Βέβαια δεν μιλάμε γι’ αυτούς που θα κληθούν από τον Γιώργο Παπανδρέου να δείξουν την αλληλεγγύη τους, πληρώνοντας φόρους μέχρι να τους κοπεί η ανάσα. Μιλάμε γι’ αυτούς που κατάλαβαν, έγκαιρα, πόσο μεγάλη «αλλαγή» υπήρξε η εφαρμογή του σοσιαλισμού στην Ελλάδα και φρόντισαν να προσαρμοσθούν και να επωφεληθούν, «γράφοντας ιστορία», όπως θα έλεγε, βαθύτατα συγκινημένος, ο ιδρυτής του «λαοκίνητου» ΠαΣοΚ…

(Άρθρο του Διονύση Κ. Καραχάλιου στο www.politis-gr.com)